فرهنگ فقط مجموعه‌ای از آیین‌ها و سنت‌های قدیمی نیست؛ بخشی از هویت ماست که در زبان، ادبیات، هنر، موسیقی، غذا، معماری و شیوه ارتباط ما با یکدیگر جریان دارد.
در ایران، تنوع فرهنگی حاصل قرن‌ها زندگی، گفت‌وگو و آمیختگی سنت‌های گوناگون است. از نوروز و آیین‌های ملی گرفته تا هنرهای دستی، شعر و موسیقی، هر نسل بخشی از این میراث را دریافت می‌کند و می‌تواند آن را با نیازهای زمانه پیوند بزند.
حفظ فرهنگ به معنای کنار گذاشتن زندگی مدرن نیست. برعکس، زمانی فرهنگ ماندگار می‌شود که ارزش‌های انسانی و زیبایی‌های آن در قالب‌های تازه به نسل‌های بعد منتقل شود؛ از آموزش و کتاب و رسانه گرفته تا تولید آثار هنری و توجه به میراث فرهنگی.
فرهنگ زمانی زنده می‌ماند که درباره آن بخوانیم، آن را تجربه کنیم و درباره‌اش با نسل‌های دیگر گفت‌وگو کنیم. پاسداشت فرهنگ، در نهایت پاسداشت حافظه جمعی و هویت جامعه است.
منبع تصویر: Wikimedia Commons، اثر Hasani.S.Sajjad، با مجوز CC BY-SA 4.0.
