سینما در دورهٔ قاجار وارد ایران شد و نخست بیشتر به نمایش فیلم‌های خارجی و ثبت مراسم محدود بود. «آبی و رابی» ساختهٔ اوانس اوگانیانس در سال ۱۳۰۹ نخستین فیلم بلند داستانی صامت ایرانی به شمار می‌آید.
«دختر لر» در سال ۱۳۱۱ نخستین فیلم ناطق ایرانی بود و به کارگردانی اردشیر ایرانی و عبدالحسین سپنتا ساخته شد. در دهه‌های بعد سینمای ایران با فیلم‌فارسی، موج نو و سپس سینمای پس از انقلاب مسیرهای متفاوتی را پیمود.
امروز سینمای ایران بیش از هر چیز به فیلم‌های انسانی و داستان‌هایی از زندگی روزمره شناخته می‌شود و در جشنواره‌های جهانی حضوری پررنگ دارد.
