موسیقی متن به فیلم حس و حال می‌دهد و گاهی از خود تصویر هم ماندگارتر می‌شود. آهنگساز می‌تواند با یک ملودی، تعلیق، غم یا شادی صحنه را بدون هیچ دیالوگی منتقل کند.
انیو موریکونه با موسیقی وسترن‌های سرجیو لئونه، از جمله «خوب، بد، زشت» (۱۹۶۶) و جان ویلیامز با موسیقی «آرواره‌ها» (۱۹۷۵) و «جنگ ستارگان» (۱۹۷۷) نمونه‌هایی شناخته‌شده‌اند.
دفعهٔ بعد که فیلمی می‌بینید، یک صحنه را یک بار بدون صدا و یک بار با موسیقی تماشا کنید؛ تفاوت تأثیر آن را متوجه می‌شوید.
